προσκυνητάρι

πρόλαβα και την είδα

Κυριακή πρωί στην μεσαία λωρίδα

της φαρδιάς λεωφόρου

με τα σαστισμένα δέντρα

που δε μπορούν να καταλάβουν

γιατί δε τα ‘κοψαν μαζί με τ’ άλλα,

τελείως αδιάφορη για τους οδηγούς

που ανόητοι

φαντάζονται τη ξένη δύναμη για δική τους,

να φροντίζει σκυφτή το προσκυνητάρι.

χαρούμενη

σα τη μάνα που φέρνει το πρωινό γάλα

ή σα τη γυναίκα

που φέρνει το πρωινό καφέ .

Αυτή κι ο νεκρός της στη μέση της αδυσώπητης πόλης

κάτω από τα σαστισμένα δέντρα

κι οι δικοί μου νεκροί

που με περιμένουν

με εκείνη την απίστευτη αγάπη της ερημιάς

και την ακατανόητη χαρά των νεκρών

κάθε φορά που τους θυμόμαστε.

ψαρή φοράδα

11και ιδού ίππος λευκός και ο καθήμενος επ αυτόν πιστός και αληθινός και εν δικαιοσύνη κρίνει και πολεμεί

12οι δε οφθαλμοί αυτού φλόξ πυρός και επι την κεφαλήν αυτού διαδήματα πολλά,

έχων όνομα γεγραμμένον ο ουδείς οίδεν ει μη αυτός

.

.

.

.

.

.

.

Στην αποβάθρα του ηλεκτρικού

εκεί στο υπόγειο

με τις κυλιόμενες σκάλες

ανάμεσα στους ανθρώπους που στέκονταν

φροντίζοντας να μην είναι εκεί

πρόλαβα και τον είδα

καβαλάρη στη ψαρή του φοράδα

τη στιγμή που έσκυβε

να την χαϊδέψει στο λαιμό

και με θωρούσε που τον έβλεπα

να είναι εκεί και να με γνωρίζει

και να χαϊδεύει τη φοράδα του

να κάμει υπομονή

γιατί τη νευριάσανε

τα τραίνα και οι σκάλες.

Δε πρόλαβα να δω τίποτε άλλο

άλλωστε

γεμίσανε τα μάτια μου δάκρια

από το θάρρος

που ξεχείλισε η καρδιά μου.

.

.

.

.